اكبر دخيلى اكبر دخيلى كه در شعر تخلص « واجد » را برگزيد ، در سال 1310 ه . ش در شهر قم پا به عرصه‌ى حيات گذاشت . پدرش حاج ميرزا حسن از مردم يزد است و نسبش به وحشى بافقى شاعر نامور مىرسد . طبيعى است كه واجد قريحه‌ى شاعرى را از نياى بزرگ خود به ارث برده است . واجد تحصيلات مقدماتى را در زادگاه خود به انجام رسانيد و پس از آن به تهران عزيمت كرد و به امر بازرگانى پرداخت و در رشته‌ى فرش و قالى فعاليت كرد و با موفقيت و پيشرفت در امر تجارت به حسن شهرت و معروفيت رسيد . واجد شعر و شاعرى را از دوران نوجوانى آغاز كرد و چون داراى استعداد ذاتى و ذوق سرشار بود به سرعت شعرش شكوفايى يافت . وى در انواع شعر طبع آزمايى كرده امّا بيشتر به نوع غزل رغبت نشان مىدهد و غزل را هم نيكو مىسرايد و عقيده دارد : « شاعر بايد شعرش از احساس و انديشه مايه گيرد تا در جان و روح ديگران تأثير گذارد » « 1 » . - * - آبى براى عطش در گلو نريخت * جان داد تشنه كام و به خاك آبرو نريخت دستش ز دست رفت و به دندان گرفت مشك * كاخ بلند همّت خود را فرو نريخت چون مهر خفت در دل خون شفق و ليك * اشكى به پيش دشمن خفّاش خود نريخت غيرت نگر كه آب به كف كرد و همّتش * امّا به جام كام ، مى از اين سبو نريخت چون رشته‌ى اميد بريدش ز آب گفت : * خاكى چو من كسى به سر آرزو نريخت

--> ( 1 ) - سخنوران نامى معاصر ايران ؛ ج 6 ، ص 3802 .